As propostas da Economía Solidaria afrontan o desenvolvemento dunha economía capitalista, financiarizada e afastada da economía real, centrada no crecemento ilimitado da produción e o consumo á marxe dos seus efectos sociais e ambientais. O seu único obxectivo é o lucro e a maximización de beneficios, o que produce precariedade, pobreza e desigualdade insustentables. Trátase dun sistema non só económico, senón sociopolítico e cultural, baseado en relacións de desigualdade e exclusión por motivos de xénero, orientación e identidade sexual, idade ou orixe.

A Economía Solidaria é unha visión e unha práctica que, dentro da Economía Social, coloca os procesos de sostemento da vida no centro da actividade socioeconómica, situando as persoas, comunidades e contorna ambiental por riba do capital e da súa acumulación. Este modelo promove e desenvolve iniciativas alternativas en todas as esferas do ciclo económico (financiamento, produción, comercialización e consumo), desde valores relacionados, entre outros, coa cooperación, a reciprocidade, a autoxestión e a solidariedade. Todo isto desde unha perspectiva transformadora que persegue construír economías máis comunitarias, democráticas, equitativas, inclusivas e sustentables. Economías, en definitiva, feministas, ecolóxicas e solidarias.

Neste contexto, reivindicamos a transición cara a novos modelos nos que os seis principios que presentamos posibiliten a xeración de iniciativas, espazos e redes económica e socialmente transformadoras.

A equidade incorpora a xustiza e a diversidade ao obxectivo de igualdade. Supón recoñecer a igualdade de oportunidades, condicións e trato, á vez que establecer un reparto xusto de obrigas, recursos e responsabilidades baixo os principios de universalidade e singularidade.

Moito máis ca un emprego ou unha ocupación, o traballo é toda actividade humana que fai posible a vida, recoñecendo así os traballos en plural, produtivos e reprodutivos, profesionais e voluntarios, remunerados e gratuítos. Partindo da nosa interdependencia e ecodependencia, entendemos básicos para a nosa supervivencia os traballos de coidados entre as persoas, comunidades e co planeta, situándoos como prioritarios para a organización social.

Recoñecemos a natureza como suxeito de dereitos, polo que colocamos os seres vivos e a reprodución da vida no centro de todo proceso social e económico. A sustentabilidade ecolóxica é, partindo da ecodependencia de toda actividade humana, un principio central do compromiso coa sustentabilidade da vida e da necesidade de asegurar a supervivencia de todos os seres vivos dentro dos límites biofísicos do planeta.

A cooperación é un elemento central para a construción de relacións económicas colaborativas, democráticas e transparentes, unha proposta de autoorganización baseada no apoio mutuo e a solidariedade, dirixida á satisfacción de necesidades e ao logro do ben común.

Entendemos a riqueza como o conxunto de elementos materiais, sociais, culturais e naturais que determinan a capacidade dunha comunidade para atender as necesidades dos seus integrantes no curto, medio e longo prazo. Así, a súa xusta xeración, distribución e conservación convértese nunha estratexia colectiva necesaria para a reprodución e a sustentabilidade da vida. Isto implica resignificar o uso e o valor do diñeiro como un instrumento para unha economía real de base comunitaria que nos permita construír sociedades equitativas, inclusivas e autónomas.

O compromiso coa contorna supón colaborar e artellarse co resto dos axentes que conforman o tecido socioeconómico. Implica a promoción e o impulso de modelos de produción, distribución e consumo centrados no territorio, desde onde construír propostas comunitarias de mellora e unha axenda de transformación ecosocial que transite do local ao global.